πηγή Political
Ο Μητροπολίτης Καρπενησίου κ. Γεώργιος μέσω συνέντευξής του στην "Ρ" στέλνει στους υποψηφίους των Πανελληνίων εξετάσεων τις ευχές του, μηνύματα ελπίδας και συμβουλές στους γονείς
«Μια αποτυχία μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για μια καλύτερη επιτυχία»
στον Κώστα Ζαφειρίου
Ο Μητροπολίτης Καρπενησίου κ. Γεώργιος, λίγο πριν την έναρξη των Πανελληνίων εξετάσεων, με τη διπλή ιδιότητα του πνευματικού πατέρα και του έμπειρου εκπαιδευτικού, παραχώρησε συνέντευξη στην «Ρ», απευθύνοντας εγκάρδιες ευχές και μηνύματα στήριξης προς όλους τους υποψηφίους. Παράλληλα, μοιράζεται πολύτιμες συμβουλές με τους γονείς για τη διαχείριση της πίεσης, ενώ καταθέτει έναν έντονο προβληματισμό για τις γενικότερες αστοχίες στη σύγχρονη διαπαιδαγώγηση των νέων. Πέρα από το εκπαιδευτικό προσκήνιο, ο Σεβασμιώτατος αγγίζει ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη του για την ερήμωση της ορεινής Ελλάδας και την έξαρση του δημογραφικού προβλήματος.
Τέλος, αναδεικνύει το σπουδαίο κοινωνικό έργο της Μητρόπολης, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στους τοπικούς ιερείς. Όπως εξηγεί, η παρουσία τους στα απομονωμένα χωριά παραμένει καταλυτική, αποτελώντας το μοναδικό στήριγμα και ουσιαστικό αποκούμπι για τους ηλικιωμένους κατοίκους της περιοχής.
Ακολουθεί ολόκληρη η συζήτηση με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καρπενησίου κ. Γεώργιο:
Σεβασμιώτατε, έχοντας υπηρετήσει επί χρόνια τη σχολική τάξη, γνωρίζετε καλά το άγχος των παιδιών. Με τις Πανελλήνιες εξετάσεις να πλησιάζουν, ποιο είναι το δικό σας μήνυμα προς τους υποψηφίους και τους γονείς τους, ώστε να αντιληφθούν ότι αυτή η δοκιμασία δεν κρίνει οριστικά το μέλλον και την αξία της ζωής τους;
Πολύ απλά θα ευχηθώ την καλύτερη δυνατή επιτυχία στα παιδιά μας, μα θέλω να τους πω και τούτο: μια αποτυχία μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία και ελπίδα για μια καλύτερη επιτυχία στη ζωή τους την επόμενη χρονιά ή για μια διαφορετική στόχευση στη ζωή τους.
Στους γονείς εύχομαι υπομονή, κουράγιο και πολλή διάκριση. Δε λέμε στα παιδιά μας «μην αγχώνεστε», γιατί είναι σα να τους λέμε «αγχώσου παιδί μου». Δε λέμε ποτέ το τι κάναμε εμείς στην ηλικία τους. Δεν τα ενθαρρύνουμε, αλλά τα απογοητεύουμε κάνοντάς τα να πιστεύουν πως δεν είναι ικανά. Σε γονείς και παιδιά θα προτείνω να κάνουν και λίγη προσευχή, ζητώντας να γίνει όχι το δικό μας θέλημα, αλλά αυτό πού Εκείνος θεωρεί καλύτερο για το παιδί μας.
«Έχουμε αποτύχει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας»
Η πρόσφατη τραγωδία στην Ηλιούπολη με τις δύο 17χρονες μαθήτριες έχει σοκάρει το πανελλήνιο. Ως πνευματικός πατέρας αλλά και ως άνθρωπος της Παιδείας, πού θεωρείτε ότι αποτυγχάνουμε ως κοινωνία, ως οικογένεια και ως Εκκλησία στο να ακούσουμε την κραυγή αγωνίας αυτών των παιδιών πριν να είναι αργά;
Θεωρώ δεδομένο και αδιαμφισβήτητο το ότι έχουμε αποτύχει όλοι στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας. Δεν είναι μόνο το θλιβερό γεγονός της απώλειας των δύο μαθητριών. Ας σκύψουμε λίγο στα παιδιά μας αληθινά και με ανιδιοτέλεια. Υπάρχει σήμερα ειλικρινής φιλία μεταξύ των παιδιών; Βλέπουν τα παιδιά τον εκπαιδευτικό ή κι εκείνος νιώθει πως είναι ένας πνευματικός πατέρας των μαθητών του; Πότε άλλοτε οι γονείς είχαν τόσες παρεμβάσεις στην εκπαιδευτική - διδακτική διαδικασία; Σε ποιον άλλο χώρο του δημοσίου βίου έχουμε τόσες παρεμβάσεις; Γνωρίζετε ότι υπάρχει πλατφόρμα στην οποία ανώνυμα ο γονιός μπορεί να καταγγείλει τον εκπαιδευτικό του παιδιού τους;
Σήμερα υπάρχουν δομές, γίνονται ημερίδες, επιμορφωτικά σεμινάρια κατά της ενδοσχολικής βίας και γενικότερα κατά κοινωνικών προβλημάτων. Και είναι τόσες πολλές αυτές οι δράσεις, που κάποιο τρίτο μάτι θα θεωρούσε πως είμαστε μια άψογα οργανωμένη κοινωνία. Δυστυχώς, ισχύει το αντίθετο. Κοινωνία, άρα και σχολεία χωρίς Χριστό, χωρίς θυσιαστικό πνεύμα, χωρίς ελπίδα και χαρά, παρά μόνο με δικαιώματα, είναι καταδικασμένη. Τα δικαιώματα του ενός θα προσκρούουν στα δικαιώματα του άλλου και μοιραία θα υπάρχουν συνεχείς συγκρούσεις. Άρα ακόμη κι αν μπορέσουμε, όπως λέτε, να ακούσουμε την κραυγή αγωνίας των παιδιών μας, δυστυχώς αποδείξαμε, εμείς οι μεγάλοι, πως αδυνατούμε να τα βοηθήσουμε. Το ευκταίο είναι να δημιουργήσουμε εκ των προτέρων τις συνθήκες εκείνες, οι οποίες δε θα οδηγούν σε αδιέξοδα τα παιδιά μας.
Θα μπορούσα να αναφέρω πάμπολλα αρνητικά παραδείγματα, λέω όμως μόνο ένα: από την αρχή της σχολικής ζωής των παιδιών από τη Α΄ Δημοτικού αρχίζει η βαθμοθηρία των γονιών, η αγωνία της πρωτιάς για το παιδί τους. Οι πιέσεις συχνά δυσβάστακτες για τους εκπαιδευτικούς. Το παιδί φτάνει στο Λύκειο με την ψευδαίσθηση πως ανήκει στους αριστούχους του σχολείου του. Καθώς πλησιάζει προς το τέλος, τα διαγωνίσματα των φροντιστηρίων (ή, κατά τη σύγχρονη διατύπωση, η προσομοίωση των πανελληνίων εξετάσεων) δείχνουν την πραγματικότητα. Το παιδί συνειδητοποιεί πως δεν είναι του 18 19, μα του 14 ή του 13, και τότε αρχίζει η απογοήτευση.
«Σε εγκατάλειψη η ορεινή Ελλάδα»
Σεβασμιώτατε, με βάση την καθημερινή σας επαφή με την τοπική κοινωνία, θεωρείτε ότι το Καρπενήσι και τα χωριά του είναι αδικημένα από την πολιτεία, ειδικά στους τομείς των υποδομών και της υγείας;
Τώρα ξύνετε μια άλλη πληγή. Κοιτάξτε, οι εκάστοτε κυβερνώντες, όποιου κόμματος ή χρώματος κι αν είναι, υπόσχονται πολλά, μα μοιραία κάνουν λίγα. Δυστυχώς, ο νομός Ευρυτανίας, παρά το φυσικό κάλλος του και την πιο καθαρή ατμόσφαιρα, ίσως και σε όλη την Ευρώπη, είναι ο πιο γηρασμένος νομός, ο νομός που έχει ακόμη τμήματα του οδικού δικτύου με χώμα, ο νομός που αδειάζει γρηγορότερα από κάθε άλλο νομό. Δε θα πω πως είναι αδικημένος, γιατί αυτό προϋποθέτει τη σύγκριση με άλλους ορεινούς νομούς. Γενικότερα, θα πω πως η επαρχία, και δη η ορεινή Ελλάδα, είναι εγκαταλελειμμένη. Υπάρχει μια μεγάλη αναντιστοιχία μεταξύ των υποσχέσεων και των έργων, αλλά και μεταξύ των κονδυλίων που ανακοινώνονται κι εκείνων που καταλήγουν σε έργα υποδομών. Όσον αφορά το δρόμο Καρπενησίου Λαμίας πολλάκις κι από πολλούς ανακοινώθηκε στο παρελθόν, μα το έργο δεν έχει ακόμη ξεκινήσει.
«Αποκούμπι των ηλικιωμένων οι ιερείς μας»
Η Ευρυτανία, όπως και σχεδόν όλοι οι νομοί, γερνάει δημογραφικά, με τους νέους να φεύγουν και τους ηλικιωμένους να απομονώνονται. Πώς παρεμβαίνει η Μητρόπολη για να στηρίξει τη νεολαία του τόπου και να προστατεύσει τους μοναχικούς ηλικιωμένους στα χωριά;
Δυστυχώς, η φυγή των νέων είναι το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημά μας. Ο αριθμός των μαθητών στα σχολεία μας μειώνεται συνεχώς. Την καλοκαιρινή περίοδο η κυριότερη προσπάθειά μας είναι ο θεσμός των κατασκηνώσεων, ο οποίος έχει βρει απήχηση στους μαθητές της περιοχής μας. Τον υπόλοιπο χρόνο προσπαθούμε παντοιοτρόπως να είμαστε κοντά στα παιδιά, συμμετέχοντας όσο μπορούμε σε δικές τους εκδηλώσεις και δράσεις. Από την πλευρά μας λειτουργούμε Σχολή εκκλησιαστικής και παραδοσιακής μουσικής, κατηχητικό σχολείο και κάποια εργαστήρια, στα οποία μικροί και μεγάλοι μπορούν να διδαχθούν παραδοσιακές τέχνες. Στα χωριά μας ο κάθε ιερέας είναι πραγματικά το στήριγμα των λιγοστών κατοίκων. Πολλές φορές επωμίζεται και τη φροντίδα τους, καθώς ερχόμενος στο Καρπενήσι για δικές του δουλειές πρέπει να πάρει και τα φάρμακα κάποιων γερόντων ή οτιδήποτε άλλο θέλουν να προμηθευτούν. Να αναφέρω και την ύπαρξη του Φιλοπτώχου Ταμείου της Μητροπόλεως και να πω πως αρωγός σε όλες τις δράσεις μας είναι η Ιερά μονή Προυσού και μεμονωμένες περιπτώσεις Ευρυτάνων που ζουν εκτός Ευρυτανίας, όπως στην Αμερική, στην Αθήνα και αλλού.
«Ρεκόρ επισκέψεων στον Προυσό»
Σεβασμιώτατε, η Ευρυτανία διαθέτει σπουδαία μοναστήρια, όπως τον Προυσό και την Τατάρνα. Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνει η Μητρόπολη για την ανάπτυξη του προσκυνηματικού τουρισμού, ώστε να τονωθεί οικονομικά και πνευματικά ο τόπος;
Κοιτάξτε, ο τόπος μας είναι πραγματικά Παναγιοκέπαστος. Από τα 5 μοναστήρια μας, τα 4 είναι αφιερωμένα στην Παναγία. Είναι δε μεγάλος και ο αριθμός ναών και εικόνων αφιερωμένων στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ως εκ τούτου, η ίδια η Παναγία μας αναλαμβάνει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες. Αρκεί να σας πω πως η επισκεψιμότητα στον Προυσό για το 2025 ήταν πάνω από 300.000 πιστών. Αυτό σημαίνει πως ο τόπος, όπως και η Μητρόπολή μας, ουσιαστικά επιβιώνουν από την Παναγία μας. Για τα υπόλοιπα μοναστήρια μας, δυστυχώς, το υπάρχον οδικό δίκτυο λειτουργεί ανασταλτικά στην επισκεψιμότητα, παρά την ομορφιά και την χάρη που έχουν.