Ρεπορτάζ | Δημοσίευση: 06/02/2026
του Κώστα Ζαφειρίου
Σε μια εποχή που η λογική συχνά συγκρούεται με το μεταφυσικό, η συγκλονιστική μαρτυρία του ιατρού Βαγγέλη Δημητρόπουλου γεφυρώνει το χάσμα. Όταν η Επιστήμη εξαντλεί τα όριά της πάνω από έναν ετοιμοθάνατο ασθενή, η Πίστη αναλαμβάνει δράση. Η υπέρβαση ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου περιγράφεται ως ένα σύγχρονο θαύμα, υπενθυμίζοντας πως στα επείγοντα των νοσοκομείων, το ιατρικό καθήκον και η θεία παρέμβαση συχνά συμπορεύονται αδιάρρηκτα.
Αντιγράφω από το profil του ιατρού Βαγγέλη Δημητρόπουλου: "Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια δοκιμασία ζωής ,που είμαι πολύ μικρός ,μετά από 40 χρόνια στα νοσοκομεία,να το πω θαύμα ,θεία θέληση ή παιχνίδι της μοίρας κ της ζωής!ή ιατρική υπέρβαση!
Σε ένα μικρό επαρχιακό Νοσοκομείο,σαν αυτό που υπηρετώ , με το ΕΚΑΒ,
Ξημερώματα του Αγ Αθανασιου κατά τις 3 το πρωί, ένας 60αρης ασθενής προσκομίστηκε στα επείγοντα Ιατρεία με πνευμονικό οίδημα,αρτ.πιεση 240 /130 κάτωχρος,με αγωνιώδη προσωπείο κάθιδρος και κοιλιακή αναπνοη!Ημουν μαζί με την αγροτική γιατρό οι μόνοι που βρισκόμασταν στα Ιατρεία…Πέσαμε με τα μούτρα,χέρια και πόδια κατά πάνω στον άρρωστο έγιναν όλα στον άρρωστο αυτό,30 lasix,διγοξίνη,νιτρώδη,Διττανθρακικά ,νεφελοποίηση ,οξυγονοθεραπεια ,ο άρρωστος δεν γύριζε,αντιθέτως έπεφτε βυθίζονταν…Τα τελευταία λόγια του ”παιδιά φεύγω”…Έγειρε το κεφάλι χωρίς επίπεδο επικοινωνίας !Διουρηση πενιχρή!!!Παιδια να βάλουμε κ λίγη μορφίνη…Γυμνος ως ήταν είδα το κηλιδωτο δικτυωτό μοτίβο στο κορμί του,γνωστό σαν δικτυωτή πελιωση,να έχει φουντώσει.
Παγωνε,έγινε μπλε στα δακτυλα πόδια κ χέρια.Το έβλεπα το ένιωθα,όλος ο κόπος να πηγαίνει στράφι !Μ Αεραγωγό και ambu στην βαρύτατη αυτή κατάσταση με το ασθενοφόρο τον διακομησα συνοδεία της συναδέλφου για την ύστατη προσπάθεια στο γειτονικό νοσοκομείο που διέθετε καρδιολόγο ,Αναισθησιολόγο ,ΜΕΘ..Κλείνοντας την πόρτα του ασθενοφόρου τόλμησα και είπα…"Άγιε μου Αθανάσιε ότι μπορούσα έκανα..βοήθα τον να ζήσει"….
Είχαν δεν είχαν περάσει δυο τρία λεπτά χτύπησε το κινητό μου κ μόλις είδα το όνομα της αγροτικού υπέθεσα ότι κατέληξε…
Και όμως τα λόγια που άκουσα ήταν λόγια χαράς αγαλιασης…"Kυριε Διευθυντά άνοιξε τα μάτια,πέταξε αεραγωγό,κουνιέται!"Ενα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου!!Σ ευχαριστώ Άγιε μου, Σ ευχαριστώ!!
Ναι το είπα κ το πιστεύω!!!Ηταν η θεία δύναμη αυτή που τον κράτησε στην Ζωή!!Ηταν ένα σύγχρονο θαύμα του Αγίου που ξημέρωνε η γιορτή του…
Ο Άρρωστος αυτός ήρθε σήμερα όρθιος στα πόδια του με χαμηλά ταπεινά το κεφάλι ,και μου είπε "Νιώθω τι έκανες,και ξέρω πόσο πάλεψες για μένα!Μετα από το κερί στον Άγιο γιατρέ μου ,σου έφερα αυτό..Το άφησε πάνω στο γραφείο και έφυγε με κλάμματα…
Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Άννα την Ελένη,την Κατερίνα και μένα κ όσα κάναμε..
..Πιστεύω εις έναν θεό Πατέρα Παντοκράτορα!!!Αμην!!"